Οι δημοσκοπήσεις βλάπτουν σοβαρά την αλήθεια...

Τα τριάντα και χρόνια που ασχολούμαι με την πολιτική κυρίως μέσα από τη Ν. ΠΑ.ΣΟ.Κ αλλά και μέσα από τα διάφορα πολιτικά γραφεία, έχω δει πολλά ευτράπελα με τις δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκόποι όπως και τα κανάλια άλλωστε επιτελούν ένα συγκεκριμένο έργο. Πληρώνονται από κάποιους για να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.

Και από ποιους πληρώνονται; Από αυτούς που έχουν τη δυνατότητα. Από αυτούς που δανείστηκαν ... δεκάδες εκατομμύρια από τους τραπεζίτες με υποθήκη την ψήφο μας μέχρι το 2040, και...

που τώρα πρέπει να ανταποκριθούν στην υποθήκη.

Οι δημοσκόποι πληρώνονται για να παρουσιάσουν κάποιο αποτέλεσμα και φυσικά κάνουν αυτό για το οποίο πληρώνονται. Προσπαθούν να καθοδηγήσουν την ψήφο εκεί ακριβώς που επιλέγουν.

Είναι οι ίδιοι που στις προηγούμενες δημοσκοπήσεις έδιναν στη Ν.Δ 27%, στο ΠΑΣΟΚ πάνω από 20% και στον Σύριζα 8,5% εκτιμώντας τον μάλιστα ως πέμπτο κόμμα. Καμιά προσπάθεια να δικαιολογήσουν το "λάθος", καμιά απολογία για την επιστημονική τους αλητεία, καμιά έστω συγγνώμη. Ένα απλό μπράβο λέγανε για το Σύριζα που κατάφερε μέσα σε μια εβδομάδα!!!!!! να ανατρέψει τα δημοκοπικά ευρήματα και ούτε γάτα ούτε ζημιά για την ανεπάρκεια τους...

Ε, λοιπόν φίλοι μου δε θα κάνετε το άσπρο μαύρο και η αλητεία σας θα φανεί πολύ γρήγορα (σε 20 μερούλες) και ψάξτε τότε γωνιά για να κρυφτείτε....

Η μόνη σταθερή δημοσκόπηση είναι η καθημερινή επαφή με το λαο. Και πιστέψτε με εκεί τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Το μνημονιο θα πάει στον κάλαθο των αχρήστων, η αριστερα θα σχηματίσει κυβέρνηση και τα δυο Γερμανικά κόμματα θα πάνέ εκεί που τους αξίζει. Στο περιθώρειο της Ιστορίας...

Γι αυτό ψαξτε αλλού για χρηματόδοτες!΄

Τελευταία ελπίδα για την Ευρώπη: ΣΥΡΙΖΑ

Η Ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια. Η Ελλάδα θεωρήθηκε ο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης αλλά σήμερα έχει τη δυνατότητα να σώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Την πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Ένωση των κοινωνιών και των πολιτών, όχι την Ευρωπαϊκή Ένωση των τραπεζών. 

Τα καθεστωτικά ελληνικά ΜΜΕ μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ –και όλους όσοι εκπροσωπούν το σύστημα που οδήγησε τη χώρα μας στην χρεοκοπία- προσπαθούν με λύσσα να παρουσιάσουν μια πιθανή νίκη της Αριστεράς στις επόμενες εκλογές, ως καταστροφή για τη χώρα και υποστηρίζουν πως μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει την έξοδο από το ευρώ.

Τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η νίκη της Αριστεράς είναι η μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη.

Η κυρία Μέρκελ και οι διοικούντες την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τόσο χαζοί, ώστε να οδηγήσουν στην έξοδο από το ευρώ την Ελλάδα επειδή οι πολίτες της ψήφισαν ένα κόμμα το οποίο δεν μπορούν να ελέγξουν και να εκβιάσουν, όπως έκαναν επί δεκαετίες με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Αν μετά από νίκη του ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα αναγκαστεί σε έξοδο από την ευρωζώνη, το μήνυμα που θα σταλεί σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες είναι πως όποιος δεν υπακούει στη Γερμανία τιμωρείται.

Η «αποβολή» της Ελλάδας από την ευρωζώνη –μετά από νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές- θα έμοιαζε με μια πράξη εκδίκησης απέναντι στους Έλληνες που δεν συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις και δεν ψήφισαν αυτό που πρόσταζε η Γερμανία.

Η κυρία Μέρκελ και η γερμανική κυβέρνηση δεν θα έκαναν ποτέ ένα τέτοιο λάθος. Ήδη, πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι τρομερά ενοχλημένες από την ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρώπη. Μια τέτοια στάση απέναντι στην Ελλάδα και τους Έλληνες θα προκαλούσε οργή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες εναντίον της Γερμανίας. Αυτό η Γερμανία δεν το θέλει. Θα αναγκαστεί να φανεί γενναία απέναντι στην επιλογή των Ελλήνων πολιτών στις εκλογές και να αντιμετωπίσει το εκλογικό αποτέλεσμα με σεβασμό.

Συζητώντας επί χρόνια για τις αγορές, ξεχάσαμε τη Δημοκρατία. Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς Δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει. Το Ευρώ δεν είναι Δημοκρατία. Το Ευρώ είναι ένα νόμισμα.

Ακόμα κι αν το ευρώ πάψει να είναι το κοινό νόμισμα των ευρωπαϊκών χωρών, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να υπάρχει και πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Και δεν μπορεί να υπάρξει Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς Δημοκρατία.

Και πού οφείλεται η λύσσα των καθεστωτικών ΜΜΕ, των τηλεδημοσιογράφων, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο στους πολίτες;

Είναι απλό. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ νικήσει στις εκλογές και γίνει κυβέρνηση, θα αποκτήσει πρόσβαση σε μια σειρά από στοιχεία και συμφωνίες που «καίνε» αυτούς που κυβέρνησαν τη χώρα επί 38 χρόνια αλλά «καίνε» και αυτούς που έκαναν τις συμφωνίες μαζί τους. Εντός και εκτός Ελλάδας.

Η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και η οικονομική ελίτ παλεύουν για να σωθούν. Παλεύουν για να σώσουν τους εαυτούς τους, όχι τη χώρα – άλλωστε, για να σωθούν οι ίδιοι, υπέγραψαν και το Μνημόνιο.

Γιατί ξέρουν πως για πολλούς από αυτούς –μετά από την πλήρη αποκάλυψη των πεπραγμένων τους- η κατάληξη θα είναι το δικαστήριο και η φυλακή.

Δεν ξέρω πώς συνέβη αυτό αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ –από κεί που ήταν ένας μικρός συνασπισμός κομμάτων που σχεδόν κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά- έχει μετατραπεί στη μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει με αξιοπρέπεια μέσα στην ευρωζώνη.

Το ακόμα πιο περίεργο είναι πως μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές εγγυάται τη Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δείχνει πως οι λαοί αποφασίζουν για την τύχη τους.

Ξεπερνάει κάθε φαντασία αλλά είναι η πραγματικότητα:

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές είναι η μόνη πιθανότητα που έχει η Ελλάδα να παραμείνει με αξιοπρέπεια στην ευρωζώνη, ενώ, παράλληλα, μπορεί να σώσει και την Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

(Το αν θα συνεχίσει να υπάρχει το ευρώ είναι μια άλλη συζήτηση, ένα άλλο θέμα. Ήδη, κορυφαίοι ξένοι οικονομολόγοι και μεγάλα έντυπα του εξωτερικού υποστηρίζουν πως το ευρώ έχει τελειώσει και η ευρωζώνη θα διαλυθεί πολύ σύντομα.)

(Πριν από λίγες ημέρες, έγραψα γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο μόνος που μπορεί να διαπραγματευτεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση
:

ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤ....

Kι ενώ τις τελευταίες ώρες κυκλοφορούν στη πολιτική πιάτσα διάφορα φίδια- στη κυριολεξία- για 1,2 δις που έχουν πέσει στην αγορά από συμφέροντα της Τρόικας ώστε να εξαγορασθούν βουλευτές και να σχηματισθεί «οικουμενική» κυβέρνηση, ο Κουβέλης βγήκε και είπε ανοιχτά πως δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ένας θετικός οιωνός για την υγεία της Δημοκρατίας μας η οποία έχει ατιμασθεί δεόντως στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Πάντως το Σαββατοκύριακο που μεσολαβεί ως τη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα υπάρξει ένα όργιο παραπληροφόρησης αλλά και κάθε είδους απόπειρες εκβιασμού για τον σχηματισμό κυβέρνησης με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και τυχόν μερακλήδες που θα βρεθούν από άλλα κόμματα. Η μπίζνα Ελλάδα ξεπερνάει φυσικά τα ελληνικά σύνορα ως εκ τούτου οι πιέσεις είναι εισαγόμενες με εγχώριους αχυρανθρώπους που έχουν αναλάβει τη βρώμικη δουλειά.

Ως φαίνεται, τα ψαράκια δεν γουστάρουν...

Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. υπηρέτησαν πιστά τη Διαπλοκή, αφαίρεσαν απ’ τον λαό κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα και, εν τέλει, παρέδωσαν τη χώρα, απ’ την υποτέλεια που έτσι κι αλλιώς βρισκόταν, στη σκλαβιά.

Ποιοι πολεμάνε τον ΣΥΡΙΖΑ με βρώμικο τρόπο; Οι μεγαλοιδιοκτήτες των χρεοκοπημένων ΜΜΕ, που επιβιώνουν χάρη στα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ θαλασσοδάνεια που έχουν πάρει από τις τράπεζες

1821: ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ MEGA ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε ... MEGA τον καιρό του ΄21 (ας πούμε πχ βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά) * :
Τρέμη: «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».

Πρετεντέρης: «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες - δεσποτάδες - καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους».

Τσίμας: «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο, Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη».

Καψής: «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο ...κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα».

Τρέμη: «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε; (Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας).


Κολοκοτρώνης: «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε – πότε».

Τρέμη: «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης).

Πρετεντέρης: «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ ... γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά».

Κολοκοτρώνης: (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν).

Τρέμη: «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους Οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία – Γαλλία – Αυστροουγγαρία – Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε "σφάξε μας αγά μου ν' αγιάσουμε". Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;»

Κολοκοτρώνης: (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά).

Καψής: «Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μου έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται "φιλική εταιρεία". Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές... φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου».

Τσίμας: «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά).

Πρετεντέρης: «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο – τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών».

Τρέμη: «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ' όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά;»

Κολοκοτρώνης: (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του).

Τρέμη: «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. Θυμίζουμε πως στις 11 στην Ανατροπή ο Γιάννης φιλοξενεί τους αρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμάρ και Καρα Τζαφέρ για να ακούσουμε επιτέλους και μια υπεύθυνη φωνή».

ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΡΕΣ ΟΛΩΝ…

Η ψυχή αυτών των παιδιών ούτε με κάγκελα φράζεται, ούτε ελεύθεροι σκοπευτές μπορούν να την βάλουν στο σημάδι…
Ακούς αξιοθρήνητε τραπεζοϋπάλληλε της Goldman Sachs;
Ακούς αδάκρυτε προδότη της Πατρίδας ΓΑΠ;
Ακούτε κι εσείς Σαμαρά και Βενιζέλε, ανδρείκελα των Ευροτοκογλύφων και της νέας τάξης;
Ακούτε όλοι σας βδελυρά αποβράσματα, ψυχροί εκτελεστές του λαού των Ελλήνων που με την ψήφο σας παραδώσατε την Πατρίδα μας στα αρπαχτικά του διεθνούς αιματοβαμμένου κεφαλαίου;
Κοντά είναι ο καιρός που θα πληρώσετε βαρύ το τίμημα των προδοτικών πράξεών σας…
Και δε θα βρεθεί για σας ούτε δάκρυ, ούτε λόγος συμπόνιας…
Με τις κατάρες όλων θα οδεύσετε την οδό της απώλειας…

Οσοι δεν το πιστεύετε, σηκώστε τα κεφάλια σας και δείτε

Παρέλαση που θα την ζήλευε ακόμα κι ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, διοργανώνει η κυβέρνηση Παπαδήμου! Οσα γίνονται και λέγονται αυτές τις μέρες σχετικά με τα μέτρα που θα ληφθούν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, δεν έχουν προηγούμενο σε δημοκρατική χώρα της Δύσης, και μόνο το κόμμα Μπάαθ του Σαντάμ Χουσεΐν διοργάνωνε τέτοιες «μαϊμού» παρελάσεις!

Αρχικά η κυβέρνηση πριν δύο μήνες, είχε συνεδριάσει για να αντιμετωπίσει την … παρέλαση και εκεί λήφθηκαν οι πρώτες αποφάσεις!
Πανικοβλημένοι προφανώς απ όσα συνέβησαν σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, αποφάσισαν να αλλάξουν το νόημα της Εθνικής μας Επετείου δίνοντάς της μια τελείως διαφορετική Αξία από αυτή που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα!

Ετσι, εδώ και μερικές ημέρες, εξαφάνισαν τα νεράντζια από τα δέντρα της Αθήνας!!!

Κι εσείς τι προτείνετε;

«Κι εσείς τι προτείνετε;» Το ερώτημα συνοδεύει σταθερά τις εξ αριστερών κριτικές στο Μνημόνιο και την κοινωνική ερήμωση. Στην πραγματικότητα, δεν το θέτουν μόνοι όσοι ειλικρινά αναζητούν εναλλακτικές προτάσεις, αλλά και όσοι υπονοούν δια της ρητορικής ερώτησης ότι το Μνημόνιο, όσο επώδυνο για είναι, αποτελεί μονόδρομο, δεδομένου ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Το «κι εσείς τι προτείνετε» μπορεί να ηχεί εκνευριστικό όταν διατυπώνεται από τους Ηρακλείς της καθεστωτικής κοινοτοπίας στο Protagon, εντούτοις, αποτελεί το πιο χτυπητό σημάδι της αλλαγής (προς τα αριστερά) της πολιτικής συγκυρίας. Μέχρι πρόσφατα αυτό το ερώτημα δεν διατυπωνόταν ποτέ (ή τουλάχιστον διατυπωνόταν πολύ σπάνια), τόσο γιατί η συντριπτική πλειοψηφία ουδόλως ενδιαφερόταν για το ποιο ακριβώς πρόγραμμα υποστήριζε η Αριστερά, όσο και γιατί οι νεανικές πρωτοπορίες που εντάσσονταν στο κίνημα, περισσότερο το έπρατταν ορμώμενες από μια ηθική απόρριψη του καπιταλισμού και των ιεραρχικών σχέσεων, παρά από μια καλά θεμελιωμένη ιδεολογική τοποθέτηση. Το «κι εσείς τι προτείνετε» ανταποκρίνεται σε μια συγκυρία όπου ολοένα και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι αυτό που όντως προτείνουν οι καθεστωτικές δυνάμεις είναι η συντεταγμένη πορεία από το κακό στο χειρότερο, πράγμα που έχει σα συνέπεια oλοένα και περισσότεροι να τείνουν ευήκοα ώτα στις αριστερές φωνές.

Τώρα λοιπόν μας ακούν, και τώρα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είναι ανάγκη η Αριστερά να κάνει όσο πιο σαφές γίνεται το μήνυμα της. Γιατί τώρα δεν χρειάζεται πια να δώσει δυνάμεις για να πείσει ότι η κατάσταση είναι χάλια –η συντριπτική πλειοψηφία το ξέρει γιατί το ζει καθημερινά. Ούτε χρειάζεται να κάνει ιδιαίτερη προσπάθεια για να πείσει ότι είναι επείγουσα ανάγκη η αλλαγή πορείας –και αυτό το ξέρουν οι περισσότεροι, γι’ αυτό άλλωστε διατίθενται να ακούσουν τι έχει να πει η Αριστερά. Αν ανατρέξουμε στις αρχαιοελληνικές καταβολές της λέξης, θα θυμηθούμε ότι κρίση δεν είναι μόνο ο κλυδωνισμός του υπάρχοντος, αλλά και το σημείο καμπής όπου το υποκείμενο της δράσης θα πρέπει να κάνει μια επώδυνη επιλογή. Τώρα λοιπόν για τη μεν ελληνική κοινωνία είναι η ώρα της επιλογής, για τη δε Αριστερά η ώρα της παρουσίασης της επιλογής που προτείνει, με όσο πιο απλό, κατανοητό και πειστικό τρόπο γίνεται.

Οι δυσκολίες της επιλογής

Το να παρουσιάσει η Αριστερά την επιλογή που προτείνει δεν είναι απλό εγχείρημα, για τρεις βασικούς λόγους. Πρώτον, γιατί επί δύο τουλάχιστον δεκαετίες ο ορίζοντας της αριστερής πολιτικής ήταν η αντίσταση (ριζοσπαστική ή μετριοπαθής) και όχι ένα πρόγραμμα ανατροπής και μετασχηματισμού. Οι τάχα μου «προοδευτικές» προτάσεις κυβερνητικής υπευθυνότητας αποτέλεσαν (κι αποτελούν) εκφράσεις ενσωμάτωσης στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, κι όχι αριστερά εναλλακτικά μοντέλα. Κατά συνέπεια, οι ίδιοι οι αριστεροί μοιάζουν να έχουν «ξεχάσει» τις θεμελιώδεις ιδεολογικές αναφορές της Αριστεράς. Δεύτερον, γιατί η ίδια ακριβώς κοινωνία που αγανακτεί με το Μνημόνιο και λοιδωρεί τους «πολιτικούς», αδυνατεί (ή τέλος πάντως αδυνατούσε έως τώρα) να φανταστεί μια οικονομική οργάνωση που δεν θα βασίζεται στα ιδεολογήματα του ανθρωποφαγικού νεοφιλελευθερισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ιδιωτικοποιήσεις είναι το μόνο μέτρο που το περιβάλλει σταθερά ως ένα βαθμό η κοινωνική συναίνεση. Ο τρίτος λόγος που εξηγεί τις δυσχέρειες της αριστερής πρότασης είναι ότι η Αριστερά δεν παίζει μόνη της στο αντιμνημονιακό τερέν. Μπορεί η άνευ όρων προσχώρηση του Σαμαρά στο μνημονιακό μπλοκ να άνοιξε πολιτικό χώρο, αλλά το πολιτικό σύστημα δείχνει γρήγορα ανακλαστικά στην κάλυψη του χώρου αυτού. Ξεκινώντας από την Άκρα Δεξιά και φτάνοντας στην Κενροαριστερά μπορεί κανείς να βρει τουλάχιστον πέντε κόμματα (Χρυσή Αυγή, Καμμένος, εσχάτως ΛΑΟΣ, Καστανίδης-Κατσέλη, ΔΗΜΑΡ) που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στέκονται κριτικά ή απορρίπτουν το Μνημόνιο. Κι ενώ είναι σχετικά εύκολο να εγκαλέσεις για έλλειψη αξιοπιστίας όσους το εφάρμοσαν ή σκοπεύουν να το εφαρμόσουν (πρώτα ο Θεός…), δεν ισχύει το ίδιο για όσους από την αρχή το απέρριψαν ή για όσους στην πορεία δηλώσουν ότι βλέπουν πλέον το πράγματα με άλλο μάτι –και θα είναι πολλοί αυτοί…

Σε τι διαφοροποιείται λοιπόν η Αριστερά είτε από τους νεόκοπους αντιμνημομιακούς είτε από τη λαϊκίστικη-εθνικιστική κριτική του Μνημονίου;

Η σκοπιά της Αριστεράς

Η Αριστερά δεν είναι γενικά η παράταξη του αντι-Μνημονίου, αλλά μια παράταξη που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στο Μνημόνιο, από τη σκοπιά όμως ενός ορισμένου πολιτικού προγράμματος: από τη σκοπιά των εργαζομένων (ντόπιων και μεταναστών) και όχι της «εθνικής οικονομίας»∙ από τη σκοπιά της κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι της (καπιταλιστικής) «ανάπτυξης»∙ από τη σκοπιά της πραγματικής (και γι’ αυτό άμεσης και συμμετοχικής) δημοκρατίας και όχι από αυτήν της «σωτηρίας της χώρας». Η «εθνική οικονομία», η «ανάπτυξη» και «η σωτηρία της χώρας» ανήκουν στο λεξιλόγιο όσων θέλουν να βρουν τρόπους για να διασώσουν το κλυδωνιζόμενο σύστημα. Για την Αριστερά η πάλη ενάντια στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο και την κυβέρνηση των τραπεζιτών δεν είναι μόνο άρρηκτα συνδεδεμένη με την πάλη ενάντια στην ντόπια εργοδοσία, αλλά και με την επιδίωξη να εφαρμοστεί μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου και αλλαγής αντίληψης για την παραγωγή. Η Αριστερά αντιπαλεύει το Μνημόνιο από τη σκοπιά της αντίθεσής της στον καπιταλισμό, και όχι από αυτήν της αναζήτησης μιας υποτιθέμενης εύρυθμης λειτουργίας του Στο επόμενο διάστημα, όσο θα είναι αναγκαίο να ξεσκεπαστεί η υποκρισία εκείνων απορρίπτουν το Μνημόνιο για να το εφαρμόσουν στην πράξη, άλλα τόσο πρέπει να καταγγέλλεται ο αντιμνημονιακός «αντιιμπεριαλισμός της πεντάρας» της λαϊκίστικης ακροδεξιάς (είτε της απροκάλυπτης είτε της ντροπαλής). Αν με τους πρώτους διατρέχουμε τον κίνδυνο της διαιώνισης της μνημονιακής πολιτικής, με τους δεύτερους μπορεί να ανοίξει για πρώτη φορά η πόρτα στο ενδεχόμενο της επιστροφής των μεσοπολεμικών βρικολάκων –άσε που οι βρικόλακες στο τέλος πάντες τα κάθε λογής μνημόνια εφαρμόζουν...

Λιτό, σαφές και σταθερό μήνυμα

Ωστόσο, η υπενθύμιση των διαφορών που χωρίζουν την Αριστερά με άλλες «αντιμνημονιακές» δυνάμεις δεν αρκεί για να κάνει την πρόταση της εύληπτη και πειστική. Είναι εξίσου σημαντικό το αριστερό μήνυμα να είναι λιτό, σαφές και σταθερά επαναλαμβανόμενο:

Λιτό, γιατί κανένας δεν μπορεί να θυμηθεί σχοινοτενείς και περίπλοκες τοποθετήσεις.

Σαφές, γιατί κανείς δεν αρκείται σε γενικόλογες απαντήσεις όταν τα ερωτήματα είναι τόσο ξεκάθαρα πιεστικά, όσο η ίδια η επιβίωσή του.

Σταθερά επαναλαμβανόμενο, γιατί αν η πολιτική πρόταση διαφοροποιείται κάθε βδομάδα είτε ως προς το περιεχόμενο είτε ως προς τη μορφή της, τότε πολύ απλά αυτοαναιρείται. Κάτι που είτε αλλάζει είτε κατά καιρούς αποσιωπάται, δεν μπορεί να γίνει πειστικό.

Με δυο λόγια, η Αριστερά πρέπει να έρθει σε ρήξη με την παράδοση του βερμπαλιστικού πολιτικού λόγου που τον καταλαβαίνουν μόνο οι μυημένοι, του «να τα πούμε όλα για να γίνουμε πολυσυλλεκτικοί» με το οποίο τελικά κανείς δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του, του πολυσέλιδου προγράμματος που δεν παίζει κανένα πολιτικό ρόλο γιατί κανείς δεν μπαίνει στο κόπο να το διαβάσει, της ωριαίας πολιτικής ομιλίας της οποίας το περιεχόμενο κανένας δεν θυμάται μετά το τέλος της. Χρειαζόμαστε λίγα και καθαρά πράγματα, στα οποία να επιμένουμε.

Και αυτά τα λίγα πράγματα θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε τέσσερις βασικούς άξονες:

1. Στην απόρριψη του Μνημονίου και την άρνηση πληρωμής του χρέους, ακόμα και αν αυτό σημάνει τη ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ.
2. Στην εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και την επιβολή μορατόριουμ στην αποπληρωμή των χρεών των εργαζόμενων, καθώς και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
3. Στην αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος μέσω της αποφασιστικής φορολόγησης του πλούτου και της δωρεάν πρόσβασης για όλους σε βασικές δημόσιες υπηρεσίες όπως η υγεία και η παιδεία.
4. Σε ένα επείγον πρόγραμμα καταπολέμησης της ανεργίας μέσω της αύξησης των δημόσιων επενδύσεων και της διευκόλυνσης των εργαζόμενων να πάρουν στα χέρια τους τη διοίκηση όσων επιχειρήσεων απειλούνται με λουκέτο.

Είναι προφανές ότι οι προαναφερθέντες άξονες δεν εξαντλούν την αριστερή πολιτική πρόταση –μπορεί μάλιστα ορισμένοι να τους κρίνουν ανεπαρκείς. Αποτελούν όμως ένα παράδειγμα του ότι αυτή η πρόταση όχι μόνο πρέπει, αλλά μπορεί να συνοψιστεί σε λίγες φράσεις. Έχουμε πράγματα να πούμε και μπορούμε να τα πούμε απλά και γρήγορα για να απαντάμε με πειστικότητα στο «κι εσείς τι προτείνετε». Ωστόσο, σε κάθε τέτοια απάντηση είναι απαραίτητο να προστίθεται μια απλή αλλά θεμελιώδης σημείωση: Όσα προτείνει η Αριστερά δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν από την ίδια, αλλά από τους ίδιους «τους από κάτω». Γιατί αυτό που διαφοροποιεί την Αριστερά από τον αστικό πολιτικό κόσμο, είναι ότι δεν θεωρεί τον εαυτό της σωτήρα των κατατρεγμένων, αλλά στηρίζεται στη θεμελιώδη πεποίθηση ότι «η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας». Η αριστερή πολιτική πρόταση δεν είναι όχημα ανάθεσης, αλλά πλαίσιο αυτοοργάνωσης και συλλογικής δράσης.

«ΕΥΤΥΧΩΣ (!!!)... ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ»!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας θυμηθούμε:

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν
«Αλλαγές στο Ασφαλιστικό ή χρεοκοπία;»
και που, τελικά, λεηλάτησαν τις συντάξεις και πήγαν τα όρια συνταξιοδότησης μετά θάνατον, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν
«Αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις ή χρεοκοπία;»
και που, τελικά, επέβαλαν εργασιακές σχέσεις τύπου «Νταχάου», δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που - μαζί με τους άθλιους τηλεπαπαγάλους τους - μας έλεγαν
«ΔΝΤ ή χρεοκοπία;»,
«τρόικα ή χρεοκοπία;»,
«μνημόνιο ή χρεοκοπία;»...
και που, τελικά, έφεραν και το ΔΝΤ, έφεραν και την τρόικα, έφεραν και τα μνημόνια, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν
«Απολύσεις ή χρεοκοπία;»,
«μείωση δαπανών σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια ή χρεοκοπία;»,
«νέες αυξήσεις φόρων ή χρεοκοπία;»,
«χαράτσια ή χρεοκοπία;»
και που, τελικά, επέπεσαν σαν ακρίδα πάνω στον ελληνικό λαό σε ένα όργιο αρπαγής, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Αυτοί δεν ήταν που μας έλεγαν
«Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία (και... τανκς);»,
«εφαρμοστικός ή χρεοκοπία;»,
«νέα φορολεηλασία ή χρεοκοπία;»,
«PSI ή χρεοκοπία;»,
«νέο μνημόνιο ή χρεοκοπία;»
και που, τελικά, διέπραξαν ό,τι κοινωνικό έγκλημα μπορούσε να φανταστεί κανείς, δήθεν για να «μη χρεοκοπήσουμε»;

*

Ετσι πορεύεται η Ελλάδα δυο χρόνια.
Αλλά τώρα πια, έπειτα από την τόσο παθιασμένη προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του Καρατζαφέρη, του Παπαδήμου και των κολαούζων τους να μας διασώσουν από τη χρεοκοπία, έφτασε η ώρα.
Τώρα πια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Το παζλ ολοκληρώθηκε:
Και μνημόνια,
και καταβύθιση των μισθών,
και ισοπέδωση των συντάξεων,
και ξεπούλημα των πάντων,
και φορογιουρούσι,
και εργασιακές σχέσεις - απαρτχάιντ,
και απολύσεις,
και χαράτσια,
και ανεργία 21%,
και «λουκέτα» παντού
και μετά από όλα αυτά τα... «σωτήρια» και «πατριωτικά»,
πάρτε από πάνω και μια ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!

*

Τη χρεοκοπία
- που, τάχα, «για να την αποφύγουμε» ο λαός υπόκειται σε κάθε λογής μαρτύριο -
την έφεραν και τη μεθόδευσαν οι ίδιοι! Αυτοί που υποτίθεται ότι την ξόρκιζαν, θωράκισαν τη χρεοκοπία υπό το PSI και το αγγλικό δίκαιο, την έκαναν νόμο του κράτους με τριακονταετή διάρκεια, την έβαλαν σε «ειδικό λογαριασμό» για να γλεντούν οι εγχώριοι και ξένοι τοκογλύφοι,
και μετά τη βάφτισαν «ιστορική στιγμή»,
την είπαν «ιστορική απόφαση»,
τη λανσάρουν σαν «ιστορική ευκαιρία»!!!

*

Αυτοί είναι οι «σωτήρες» μας!
Αυτό ήταν εξ αρχής και το προαποφασισμένο τους σχέδιο:
Να ρημάξουν τον ελληνικό λαό, να του φορτώσουν τα βάρη της κρίσης που προκάλεσαν οι εκμεταλλευτές του, να τον βυθίσουν στον γκρεμό της ανεξέλεγκτης πτώχευσης και μετά, με «καθαρό» το έδαφος, χρησιμοποιώντας κάθε λογής εκβιασμό, ψέμα και αντιδημοκρατική παρεκτροπή,
να προχωρήσουν στις μεταξύ τους... «επιλεκτικές» διευθετήσεις.

*

Αυτά είναι τα «μνημόνια» που αδίστακτα
οι κεφαλαιοκράτες - που βαφτίζονται «επενδυτές»,
οι τραπεζίτες - που έγιναν πρωθυπουργοί,
οι κερδοσκόποι - που παριστάνουν τους «ευεργέτες»,
οι τοκογλύφοι - που συστήνονται ως φιλεύσπλαχνοι «δανειστές»,
οι κυβερνώντες - υπηρέτες τους και τα «αντιπολιτευόμενα» πολιτικά τους ανδρείκελα,
τα εφαρμόζουν πάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού.
Χρεοκόπησαν, κατέστρεψαν και εξανδραποδίζουν τον κόσμο του μόχθου ώστε το μερίδιο της ζημιάς της πλουτοκρατίας από την κρίση που η ίδια προκάλεσε να είναι το ελάχιστο δυνατό.

*

Αυτό ήταν εξ αρχής το «πλάνο» τους:
Επέφεραν τη φτωχοποίηση των εργαζομένων.
Επιτάχυναν την ερημοποίηση της χώρας.
Προκάλεσαν ένα εκατομμύριο άνεργους.
Δημιούργησαν μια Ελλάδα της καθημερινής δυστυχίας, της ανείπωτης ανέχειας και της γενικευμένης ανασφάλειας.
Γύρισαν τον τόπο σε συνθήκες προπολεμικής μιζέριας.
Και αφού τα «κατάφεραν», τώρα τους παρακολουθούμε να δίνουν μια από τις πλέον άθλιες παραστάσεις θράσους που έζησε ποτέ η Ελλάδα.
Είναι πραγματικά ασύλληπτο:
Σε αντίθεση ακόμα και με τους πολιτικούς τους προγόνους που εκείνοι είχαν έστω ένα ελάχιστο επίπεδο αυτοεκτίμησης και τη στιγμή της χρεοκοπίας ομολογούσαν ότι «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» -
ετούτοι δω
έχουν φτάσει στο σημείο να... πανηγυρίζουν για τη χρεοκοπία (!) και σε μια πρωτοφανή - ακόμα και για τα δικά τους δεδομένα - έκφραση της σαπίλας τους να στήνουν χορούς και εμβατήρια
για να λανσάρουν το έγκλημά τους σαν «νίκη»,
για να παραστήσουν τη συμφορά σαν «επιτυχία»!

*

Είναι απίστευτο! Κι όμως!
Έχουν οδηγηθεί στον απόπατο του μαυρογιαλουρισμού σε τέτοιο σημείο που στη θέση του
«δυστυχώς επτωχεύσαμεν»
ετούτοι δω έχουν φτάσει να διακηρύσσουν, χωρίς ίχνος τσίπας και φιλότιμου, να γαυριούν και να διακονούν χωρίς στάλα ντροπής, ότι όχι μόνο πτωχεύσαμε, αλλά και ότι
«ΕΥΤΥΧΩΣ που... ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ»!

*

Αλλά ας θυμηθούμε:
Πόσες και πόσες φορές δεν ακούσαμε τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο να πουλάνε «πατριωτισμό» και να διαλαλούν ότι η πολιτική τους... «προφυλάσσει τη χώρα από τη χρεοκοπία»;
Σε πόσα και πόσα Υπουργικά Συμβούλια, σε πόσα και πόσα διαγγέλματα, σε πόσες και πόσες δημόσιες εμφανίσεις, σε πόσα και πόσα «ραβασάκια» που μετέφεραν οι φίλοι τους στα ΜΜΕ, δεν ακούστηκε και δε γράφτηκε «'Η εφαρμόζουμε την πολιτική των μνημονίων ή χρεοκοπούμε»;
Σε πόσες και πόσες παραστάσεις του ο Σαμαράς, είτε όταν δεν ψήφισε μνημόνια ψηφίζοντας τους νόμους των μνημονίων ή όταν ψηφίζει μνημόνια, δεν έχει πει ότι κάθε κωλοτούμπα του γίνεται «για να μη χρεοκοπήσουμε»;
Πόσες και πόσες φορές οι πρωθυπουργοί, οι επίδοξοι πρωθυπουργοί, τα στελέχη και τα πολιτικά τους δεκανίκια δεν εμφανίστηκαν με θράσος τριακοσίων πιθήκων ενώπιον του λαού για να κατακεραυνώσουν κάθε φωνή καταδίκης της πολιτικής τους, λέγοντας:
«Και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;»!

*

Ε, λοιπόν, ναι! Αυτοί είναι, οι
«και τι θέλετε, να χρεοκοπήσουμε;», που έρχονται αμέσως μετά την ολοκλήρωση του PSI και τη χτεσινή υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης από τους Βενιζέλο και Προβόπουλο
- PSI και δανειακή σύμβαση που σημαίνουν την και με τη βούλα ολοκλήρωση της διαδικασίας χρεοκοπίας της Ελλάδας, όπως έχει πιστοποιηθεί από την Κομισιόν και το ΔΝΤ μέχρι τη Διεθνή Ένωση Τραπεζών και τα όργανα ενεργοποίησης των CDS -
και με θράσος εξακοσίων πλέον πιθήκων (διπλάσιο δηλαδή θράσος από το προηγούμενο) εκείνο που στην ουσία μας λένε, πια, είναι:
Ε, τελικά, κοιτάχτε, δεν είναι και τόσο κακό που χρεοκοπήσαμε!

*

Μέσα σε αυτόν τον ανεμοστρόβιλο αναίδειας διεκδικούν μέχρι και... περγαμηνές, γιατί - όπως διαβεβαιώνουν τα εκατομμύρια θύματά τους - τα «κατάφεραν» και εξασφάλισαν (στα θύματα) μια... προνομιακή μεταχείριση:
Η χρεοκοπία, όπως λένε, ναι μεν ήρθε, αλλά δεν ήταν «άτακτη» και «ανεξέλεγκτη». Ηταν...
«συντεταγμένη» και
«συμπεφωνημένη»!
Το θράσος τους, μάλιστα, γίνεται απροσμέτρητο - τόσο και τέτοιο θράσος κανένας πίθηκος δε θα μπορέσει ποτέ να επιδείξει - φτάνοντας πλέον και υπό τα τύμπανα ακριβώς του
«ευτυχώς επτωχεύσαμεν» (!!!)
να καλούν τον ολοκληρωτικά, τον πλήρως και τον ανεξέλεγκτα κατεστραμμένο, πτωχευμένο και χρεοκοπημένο λαό,
να τους ψηφίσει στις εκλογές για το... κατόρθωμά τους!

*Δημοσιεύθηκε στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ το Σάββατο 17 Μαρτίου 2012

Οψόμεθα την 25η Μηνός Μαρτίου…

Εχέσθησαν απάνω τους οι λεβεντομαλάκες του Παπαδήμιου PSIχολογικού καταναγκασμού μετά των CDS και του ελαφρού κωλοδαχτύλου…
-Εδώ δεν κώλωσαν με τον τραγουδιστή της παγωμένης τσιμινιέρας, με το υμνητή του 1821 με μια Τουρκοπούλα αγκαλιά και θα κωλώσουν με μας;
Να λάβουμε τα μέτρα μας πρότεινε Βουβουζέλος ο χειροτερότερος, να καταργήσουμε τις παρελάσεις το πρότεινε και ο Τσίπρας…
Να καταργήσουμε την 25η Μαρτίου αντιπρότεινε ο Μαζι-τα-φάγαμε ή να την μεταφέρουμε τον Δεκαπεντάγουστο που θα λείπουν όλοι!
Το δημοψήφισμα το αποκλείετε ρώτησε η τέως υπουργός φωτοτυπικού… Στο τέλος επικράτησε η του τραπεζίτου άποψις!
Πάμε κι όπου κάτσει, θα προστατεύουν εξάλλου 50.000 κρανοφόροι με έξι τόνους χημικά…
-Και χειροβομβίδες κρότου λάμψης…
-Η Δημοκρατίας θα νικήσει…
-Ζήτω η Μέρκελ…
-Ζήτω ο Σόιμπλε..
Ζήτω που καήκατε λεβεντομαλάκες…

ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

1999
Βασικός Μισθός 170.000 δρχ. ή 498 Eυρώ
Ένα λίτρο βενζίνης 180 δρχ ή 0,52 Eυρώ
Ένα λίτρο πετρέλαιο θέρμανσης 62 δρχ. ή 0,18 Eυρώ
Μία τυρόπιτα 100 δρχ ή 0,29 Ευρώ

2012

Βασικός Μισθός 480 Ευρώ ή 163.560 δρχ.
Ένα λίτρο βενζίνης 1,70 Ευρώ ή 579 δρχ.

Ένα λίτρο πετρέλαιο θέρμανσης 1,1 Ευρώ ή 375 δρχ.
Μία τυρόπιτα 1,50 Ευρώ ή 511 δρχ.

ΤΑ ΚΡΥΦΑ ΧΡΕΗ ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΑ ΔΕΙΣ ΠΑΤΡΙΩΤ......

Νέα στοιχεία έρχονται πλέον στο φως της δημοσιότητας με το χρέος της Ελλάδας να βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο, μετά την πρόκληση πιστωτικού γεγονότος το οποίο και πιστοποιήθηκε την Παρασκευή από την ISDA.
Οι αναλυτές φέρνουν στο φως της δημοσιότητας τα στοιχεία του χρέους των ελληνικών ΔΕΚΟ, τα οποία αν και εγγυώνται από το ελληνικό Δημόσιο δεν έχουν συμπεριληφθεί στο ύψος του συνολικού χρέους. Αυτά τα ποσά αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πληρωθούν, με την Ελλάδα να βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπη με τις λήξεις, χωρίς να ξέρει κανείς τι μπορεί να επακολουθήσει.

Χρέη
Ταμείο Ανάπτυξης: 139.000.000 δολάρια

ΟΣΕ: 2.240.000.000 δολάρια

Δομημένα Ομόλογα: 20.683.000.000 δολάρια

Αστικές Συγκοινωνίες: 837.000.000 δολάρια

Εγγυημένες Χορηγήσεις προς τις Τράπεζες: 83.314.000.000 δολάρια

Σύνολο: 107.213.000.000 δολάρια

Όταν δίδονται τα στοιχεία του ελληνικού χρέους, το ποσό που προκύπτει από τα παραπάνω παραλείπεται. Μάλιστα, έχουν αρχίσει να προβληματίζουν ιδιαίτερα τους αναλυτές, αφού και τα 107 δισ. ευρώ είναι εγγυημένα από το ελληνικό Δημόσιο. Θα πρέπει να έχουν εναποτεθεί οι εγγυήσεις από ένα χρεοκοπημένο κράτος, αναφέρουν οι αναλυτές.
Μία άλλη παράμετρος που θίγεται στα γραφεία των αναλυτών είναι ότι οι εν λόγω τίτλοι διέπονται από το βρετανικό δίκαιο. Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει μονομερώς σε κούρεμα τους, παρά μόνο σε στάση πληρωμών, γεγονός που θα οδηγήσει σε νέο πιστωτικό γεγονός. Αν προστεθουν και οι νέοι τίτλοι που προκύπτουν από το PSI, οι οποίοι κι αυτοί είναι σε βρετανικό δίκαιο, τότε το συνολικό χρέος της χώρας εκτοξεύεται ακόμη πιο ψηλά.

Δεδομένων όλων των παραπάνω, οι αναλυτές σχολιάζουν:

Αν η Ελλάδα χρεοκόπησε χωρίς να συμπεριλαμβάνεται στο τελικό ποσό το κρυφό χρέος, τι θα γίνει εάν όλα έρθουν στην επιφάνεια;
Αν ο στόχος να μειωθεί το δημόσιο χρέος στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020, απαιτεί το δημοσιονομικά αδύναμο, τι θα γίνει αν η αφετηρία της προσπάθειας είναι ακόμη πιο δύσκολη;

καλύτερα να τους «φύγουμε»…πατριωτ........

Από προχθές η χώρα μας είναι και επίσημα χρεοκοπημένη και μάλιστα έχει τεθεί σε ελεγχόμενη από τους ξένους χρεοκοπία. Τι κάνουν λοιπόν το πολιτικό σύστημα και τα παπαγαλάκια του στα καθεστωτικά ΜΜΕ; Πανηγυρίζουν ότι μας έσωσαν. Ότι έκαναν τεράστια επιτυχία.

Θα επιτύχει η νέα εξαθλίωση του λαού; Όχι βέβαια. Θα ζήσουμε για ένα διάστημα ακόμα με την απειλή «εξαθλίωση ή δραχμή;» και τελικά, όταν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο, θα παρουσιάσουν «υπερήφανα» την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως εθνική νίκη, ως εθνική επιτυχία και ως λύτρωση από το βραχνά του ευρώ.

Παρασκευή βράδυ μας ανακοίνωσαν το πιστωτικό γεγονός. Ελπίζουμε να μην έρθουν μια άλλη Παρασκευή για να μας ανακοινώσουν με εθνική υπερηφάνεια το εθνικό νόμισμα.

Γι αυτό σας λέμε. Πάμε να φύγουμε ή καλύτερα να τους «φύγουμε»…